به وبلاگ خليج عشق خوش امديد

¤ نويسنده:فرزان

?با نگاه آغوش مي‌گشائيم

¤ نويسنده:فرزان

اي دل شکايت?ها مکن تا نشنود دلدار مناي دل مرو در خون من در اشک چون جيحون منيادت نمي?آيد که او مي کرد روزي گفت گواندازه خود را بدان نامي مبر زين گلستانگفتم امانم ده به جان خواهم که باشي اين زمانخنديد و مي گفت اي پسر آري وليک از حد مبرچون لطف ديدم راي او افتادم اندر پاي اوگفتا مباش اندر جهان تا روي من بيني عيانگفتم منم در دام تو چون گم شوم بي?جام تو

اي دل نمي?ترسي مگر از يار بي?زنهار مننشنيده?اي شب تا سحر آن ناله?هاي زار منمي گفت بس ديگر مکن انديشه گلزار مناين بس نباشد خود تو را کآگه شوي از خار منتو سرده و من سرگران اي ساقي خمار منوانگه چنين مي کرد سر کاي مست و اي هشيار منگفتم نباشم در جهان گر تو نباشي يار منخواهي چنين گم شو چنان در نفي خود دان کار منبفروش يک جامم به جان وانگه ببين بازار من

• مولانا

¤ نويسنده:فرزان

دوراني در زندگي من وجود داشت که تا حدودي، در آن  زيبايي، برايم از مفهومي خاص برخوردار بود .  حدسم اگر درست باشد ،آن زمان، حدوداً هفت يا هشت ساله بودم. يکي دو هفته،  يا شايد يک ماه، قبل از اينکه يتيم خانه، به يک پيرمرد تحويلم دهد. در يتيم خانه طبق معمول ، صبحها بلند مي شدم ، تختم را ،مثل يک سرباز کوچک ،مرتب مي کردم و مستقيما،ً با بيست سي تن از بچه هاي هم خوابگاهي ،براي خوردن صبحانه، راهي مي شديم.  صبحِ يک روز شنبه، پس از صرف صبحانه،  در حين برگشتن به خوابگاه ، ناگهان، مشاهده کردم ،سرپرست يتيم خانه، سر به دنبال پروانه يي که گِردِ بوته هاي آزالياي اطراف يتيم خانه، چرخ مي خوردند ، گذاشته است. با دقت به کارش خيره شده بودم .او اين مخلوقات زيبا را، يکي پس از ديگري ،با تور مي گرفت و سپس سنجاقي را، از ميان سر و بالشان عبور مي داد و آنها را روي يک صفحه مقوايي بزرگ، سنجاق مي کرد.  چقدر کشتن اين موجودات زيبا، بي رحمانه به نظر مي رسيد

¤ نويسنده:فرزان

مي پرسيدي  که  چيست اين نقش مجاز

گر   بر   گويم   حقيقتش  هست   دراز

نقشي   است   پديد   آمده   از   دريايي

و   آنگاه   شده   به    قعر آن  دريا  باز

¤ نويسنده:فرزان

?با نگاه آغوش مي‌گشائيم

¤ نويسنده:فرزان

اي پادشه خوبان داد از غم تنهاييدايم گل اين بستان شاداب نمي?ماندديشب گله زلفش با باد همي?کردمصد باد صبا اين جا با سلسله مي?رقصندمشتاقي و مهجوري دور از تو چنانم کرديا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالمساقي چمن گل را بي روي تو رنگي نيستاي درد توام درمان در بستر ناکاميدر دايره قسمت ما نقطه تسليميمفکر خود و راي خود در عالم رندي نيستزين دايره مينا خونين جگرم مي دهحافظ شب هجران شد بوي خوش وصل آمد

دل بي تو به جان آمد وقت است که بازآييدرياب ضعيفان را در وقت تواناييگفتا غلطي بگذر زين فکرت سودايياين است حريف اي دل تا باد نپيماييکز دست بخواهد شد پاياب شکيباييرخساره به کس ننمود آن شاهد هرجاييشمشاد خرامان کن تا باغ بياراييو اي ياد توام مونس در گوشه تنهاييلطف آن چه تو انديشي حکم آن چه تو فرماييکفر است در اين مذهب خودبيني و خودراييتا حل کنم اين مشکل در ساغر ميناييشاديت مبارک باد اي عاشق شيدايي

¤ نويسنده:فرزان

آنکس که درد عشق بداند

اشکي بر اين سخن بفشاند:

اين سان که ذره هاي دل بي قرار من

سر در کمند تو.جان در هواي توست

شايد محال نيست که بعد از هزار سال روزي غبار ما را آشفته پوي باد

در دور دست.دشتي از ديده ها نهان

بر برگ ارغواني.پيچيده با خزان

يا پاي جويباري.چون اشک ما روان.

پهلوي يکدگر بنشاند!

ما را به يکدگر برساند!

¤ نويسنده:فرزان

باور نداشتم که گل آرزوي من،با دست نازنين تو بر خاک اوفتد.با اين همه هنوز به جان

مي پرستمت،

باالله،اگر که عشق،چنين پاک اوفتد.

مي بينمت هنوز به ديدار واپسين،گريان در آمدي:(که...خدا نخواست)!غافل که من به جز او خدايي نداشتم،

اما دريغ ودرد،نگفتي چرا نخواست!

بي چاره دل، خطاي تو در چشم او نکوست،گويد به من:(هر آنچه که او کرد خوب کرد)،فرداي ما نيامد و خورشيد آرزو،

تنها سپيده اي زد و آنگه غروب کرد.

بر گور عشق خويش شباهنگ ماتمم،داني چرا نواي عزا سر نمي کنم؟تو،صحبت محبت من باورت نبود،

من ترک دوستي زتو باور نمي کنم.

پاداش آن صفاي خدايي که در تو بود،اين واپسين ترانه تو را يادگار باد،ماند به سينه ام غم تو يادگار تو،

هرگز غمت مباد و خدا با تو يار باد.

ديگر زپا فتاده ام اي ساقي اجل،جان تشنه ام،بريز به کامم شراب را،اي آخرين پناه من،

آغوش باز کن،تا ننگرم پس از رخ اوآفتاب را.

¤ نويسنده:فرزان

خدايا وحشت تنهايي ام کشت،کسي با قصه ي من آشنا نيست،دراين عالم ندارم همزباني،

به صد اندوه مي نالم روانيست.

شبم طي شد کسي بر در نکوبيد،به بالينم چراغي کس نيفروخت،نيامد ماهتابم برلب بام،

دلم از اين همه بيگانگي سوخت.

به روي من نمي خندد اميدم،شراب زندگي در ساغرم نيست،نه شعرم مي دهد تسکين به حالم،

به غير ازاشک غم در دفترم نيست.

بيا اي مرگ جانم بر لب آمد،بيا در کلبه ام شوري بر انگيز،بيا شمعي به بالينم بيفروز،

بيا شعري به تابوتم بياويز!

دلم در سينه سر کوبد به ديوار،که اين مرگ است و بر در مي زند مشت!بيا اي همزبان جاوداني،

که امشب وحشت تنهايي ام کشت.

¤ نويسنده:فرزان

آنکس که درد عشق بداند

اشکي بر اين سخن بفشاند:

اين سان که ذره هاي دل بي قرار من

سر در کمند تو.جان در هواي توست

شايد محال نيست که بعد از هزار سال روزي غبار ما را آشفته پوي باد

در دور دست.دشتي از ديده ها نهان

بر برگ ارغواني.پيچيده با خزان

يا پاي جويباري.چون اشک ما روان.

پهلوي يکدگر بنشاند!

ما را به يکدگر برساند!

¤ نويسنده:فرزان

تو کيستي،که من اينگونه بي تو بي تابم؟شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم.

تو چيستي، که من از موج هر تبسم تو،بسان قايق سرگشته روي گردابم!

تو در کدام سحر،بر کدام اسب سپيد؟

تو راکدام خدا؟

از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه،تو از کدام صدف؟

تو در کدام چمن،همره کدام نسيم؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!چه کرد با دل من آن نگاه شيرين،آه!

مدام پيش نگاهي،مدام پيش نگاه!

کدام شعله دويده است از تو در تن من؟که ذره هاي وجودم تو را که مي بينند،

به رقص مي آيند،

سرود مي خوانند!

چه آرزوي محالي است زيستن با تو.

ترا به هر چه تو گويي به دوستي سوگند،هر آنچه خواهي از من بخواه،صبر مخواه.

که صبر،راه درازي به مرگ پيوسته ست!

تو آرزوي بلندي و،دست من کوتاه،تو دوردست اميدي و پاي من خسته ست.

همه وجود تو مهر است و جان من محروم،چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است.

¤ نويسنده:فرزان

¤ نويسنده:فرزان