به وبلاگ خليج عشق خوش امديد

¤ نويسنده:فرزان

سلام

از بخش هاي متنوع وبلاگ ديدن فرماييد.

¤ نويسنده:فرزان

مردي که اهل خيمه را، سيراب مي‌خواست               

خود را از تاب تشنگي، بيتاب مي‌خواست

آمد سراغ شط، وليکن تشنه برگشت                       

مردي که حتي خصم را، سيراب مي‌خواست

با مشک خالي، امتحان دجله مي‌کرد                       

دريا تماشا کن که از شط، آب مي‌خواست!

دشمن از او مي‌خواست تا تسليم گردد                    

بيعت ز درياي شرف، مرداب مي‌خواست!

عمري چو او، در خدمت خفاش بودن                    

 اين را ، شب از خورشيد عالمتاب مي‌خواست!

در قحط آب، از دست خود هم دست مي‌شست        

 مردي که باغ عشق را، شاداب مي‌خواست

ديشب که شوري در دلم افکنده بودند                   

طبعم به سوگ عشق، شعري ناب مي‌خواست

¤ نويسنده:فرزان

« ذوالجناح »

¤ نويسنده:فرزان

عشق همانا جاده ايست که به پايان نمي رسد

عشق يک هديه است نه يک مرده

عشق يک سفر است نه يک مقصد

..

.

خدايا مرا عاشق کن و عاشق نگه چرا که عاشق ماندن هزار بار سخت تر از عاشق شدن است

¤ نويسنده:فرزان

 وقتي معلم پرسيد عشق چند بخشه؟زود دستمو بالا

 بردم گفتم يک بخش، اما از وقتي تورو شناختم

 فهميدم عشق 3 بخشه:عطشه ديدنه تو.... شوقه با

 تو بودن....و اندوهه بي تو بودن

¤ نويسنده:فرزان

عاشق خودنمائي نمي کند، عشق را فرياد نمي زند، عمل مي کند به مهربان بودن، به آرام بودن، آرامش دادن، خودخواه نبودن، به عاشق بودن. عاشقي تمام کردن رفاقت است در حق معشوق حتي بي هيچ نصيبي.

¤ نويسنده:فرزان

آنقدردرگفتن يک حرف حاشيه رفتم         

        وبه جاي نوشتن تنها يک کلمه گوشه ي دفتر خاطراتت   
         شعرهاي حاشيه اي نوشتم !!!!                         
    تا عاقبت در حاشيه چشم هايت افتادم                       
              حالا که حاشيه نشيني را تجربه مي کنم 
                    بگذارفقط يک حرف حاشيه اي ديگر بزنم

دوستت دارم          

¤ نويسنده:فرزان

عشق طرح ساده لبخند ماست

معني لبخند ما پيوند ماست

عشق را با دست هاي مهربان

هر که قسمت مي کند مانند ماست

عشق يعني اينکه ما باور کنيم

يک دل ديگر ارادتمند ماست

دوستي همسايه نزديک ما

مهرباني نيز خويشاوند ماست

شرح مبسوط زيان و سود عشق

چشم غمگين و دل خرسند ماست

گرچه ما خود را نصيحت مي کنيم

عشق اما بي خيال پند ماست

دست خوبت را به دست من بده

دستهاي ما پل پيوند ماست

در همه قاموسهاي معتبر

عشق تنها واژه پسوند ماست

کيست عريان تر ز ما در متن عشق

ارتفاعات غزل الوند ماست

"سهيل محمودي"

¤ نويسنده:فرزان

عشق چيست؟

عشق دانش است.دانش و فرهنگ است توامان.و آن کس که از اين دو بي بهره است

توانايي عشق ورزيدن ندارد.

عشق دلپذيرترين جهان بيني آدمي است. آن جهان بيني نجيب و جليل،که از آغاز تاريخ

انسان تاکنون،جانهاي شيفته ي بسياري ،براي بر پا داشتن جهاني شايسته و بايسته ي

آن کوشيدند و جان باختند.

عشق، فروتن است. عشق فروتني است. از ياد نبريم که در سر تا سر زندگي خود، هر گاه

به انسان والايي ،شايسته عشق،برخورده ايم نخستين خصلت برجسته اي که در او يافته ايم،فروتني او بوده است.و هر قدر در جه ي دانش و فرهنگ وي بالاتر ،به همان نسبت

فروتني او نيز افزونتر بوده است.

عشق،انفجار زيباترين و دلپذيرترين عاطفه هاي آدمي است.راز زيستن،معناي زيستن

و نيروي زيستن اوست.آن شعله جانبخش است که بناگهان ،دهانه خاموش جان و روان آدمي را مي گشايد و تو فاني از خورشيد ها و ستاره هاي در بند مانده را رها مي سازد

تا سر تا سر زندگي و جسم و جان او را معنا و گرما ببخشد،و زيستن در اين جهان بيرحم

ستمکاره و درشتخو را براي وي ممکن مي سازد.

عشق،آتشبازي با شکوه رنگها،نو رها،پروانه ها،گلبر گها،عطر ها،لبخند ها و همه ي زيباييهاي جهان،در منظو مه رنگين کمان زيستن است. عشق جان جهان است.

همان پديده اثيري است که افلاطون فيلسوف بزرگ يو ناني بي آن زندگي را ناشدني و محال و جهان را گورستاني بيکرانه مي داند.همان است که مولانا شاعر اعجوبه ايراني

مي گويد.

گرچه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

عشق آموخت مرا شکل دگر خنديدن

¤ نويسنده:فرزان

دل من دير زماني است که مي پندارد

دوستي نيز گلي است

مثل نيلوفر و ناز

ساقه ترد ظريفي دارد

بي گمان سنگدل است آن که روا مي دارد

جان اين ساقه ي نازک را

دانسته- بيازارد

در زميني که ضمير من و توست

از نخستين ديدار

هرسخن ، هر رفتار

دانه ها ئي است که مي افشانيم

برگ و باري است که مي رويانيم

آب و خورشيد و نسيمش مهر است

گر بدانگونه که بايست به بار آيد

زندگي را به دل انگيز ترين چهره بيارايد

آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف

که تمناي وجودت همه او باشد و بس

بي نيازت سازد،از همه چيز و همه کس

زندگي،گرمي دل هاي به هم پيوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضميرت اگر اين گل ندميده ست هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحراي نهادت نوزيده ست هنوز

دانه ها را بايد از نو کاشت !

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان

خرج مي بايد کرد

رنج مي بايد برد

دوست مي بايد داشت

با نگاهي که در آن شوق بر آرد فرياد

با سلامي که در آن نور ببارد لبخند

دست يگديگر را

بفشاريم به مهر

جام دل هامان را

مالا مال از ياري غمخواري

بسپاريم به هم

بسرائيم به آواز بلند: شادي روي تو !

اي ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه

            عطر افشان

                                گلباران باد.

¤ نويسنده:فرزان

خيال نمي کردم که تو يه روز همه کس من باشي

با من بي کس و غريب يه روزي هم قسم باشي

اصلانمي اومد بهت که عشق و حتي بشناسي

اما ديدم که مثل تو ،عاشق نميشه هيچ کسي

¤ نويسنده:فرزان