به وبلاگ خليج عشق خوش امديد

¤ نويسنده:فرزان

((امروز روز ديگري است ))

اين همان جمله ايست که هر صبح که چشم باز مي کنم
ناخداگاه بر زبان مي رانم
به اميد آنکه پروردگارم ياري ام دهد تا قدمي بردارم به سوي تو
اما اين روزها نواي غمگين تو قلب مرا مي لرزاند
و نمي گذارد هيچ شبي را به صبح برسانم
سکوت تو ، کلام تو ، و حتي لبخند تو گواه خبري است تلخ براي من
و من تحمل چنين گذري را ندارم
هر چه خود را به آرامش مي خوانم بيشتر به تلاطم مي افتم
دلم برايت تنگ مي شود
و بي اختيار نقش چشمان زيبا و معصوم تو در مقابلم هويدا مي شود
آنگاه پرده اي از اشک در مقابل ديدگانم نقش مي بندد
و آينده را تار و نامعلوم مي کند
نازنين من !!!
مرا ببخش به خاطر آنکه صراحت کلامم تو را مي آزارد
تنها بهانه اي که که ارتعاش صدايش گوش عالم را کر مي کند
نواي دوستت دارم من است
که بي هيچ ابائي فريادش مي زنم
دوستت دارم (مريم)
دوستت دارم قناري(مريمم) خانه دلم

¤ نويسنده:فرزان

                                                                            همه چيز رنگ جنون مي دهد

اين روزها دلم از سنگ شده است
همانند تکه سنگي خارا
به سختيه فولاد
به سياهيه سياهترين پرونده ها
هيچ کلام آشنائي نمي تواند دلم را نرم کند بجز ...
هجوم افکار پليد
بي خوابي هاي گاه و بي گاهم
تلاش براي زنده ماندني بي هدف و بي ثمر
فرصت را براي فکر کردن به چيزهاي خوب از من گرفته است
نمي دانم
شايد خود نيز هيچ رغبتي براي تفکر به چنين مسائلي ندارم
اما اين را مي دانم که سراسر زندگي ام را نقشهاي رنگارنگ پر کرده اند
نقشهائي که خود از ايفاي آنها لذت مي برم

از همه چيز خسته شده ام
خشمي فراگير مرا به آستانه تزلزل کشانده است
حالم از هر چه بي تو بودن و تنهائي است به هم مي خورد
از هر چه بغض و مهرباني است حالم به هم مي خورد
از هر چه انتظار است تنفر دارم
حتي انتظار مرگ را هم کشيدن طاقت فرساست
جائي براي چنين تفکراتي نمانده است
ديگر از آن احساس پروانه اي که مي گفتي خبري نيست
سنگ شدن را تجربه مي کنم
ديگر هيچ کس نمي تواند به درون خلوت تنهائي دلم راه يابد
اميدها از من سلب شده است
همه چيز رنگ جنون مي دهد
ديوارهاي خانه که هميشه خبر از گرماي محبت مي داد
اينک خبر از سردي و بي تفاوتي مي دهد
فرياد معترض پدر و مادر همه جا به گوش مي رسد
صداي شکستن قلبهاي ناآرامي که عزيزوار مرا دوست داشتند
دلها را ريشه مي کند
اما من همچنان سر و خاموش ...
دلم براي بغض و آهي عميق تنگ شده است
اما تنها چيزي که درون من يافت نمي شود همين است
مي بيني؟
مي بيني عشق تو آخر چه بر سر من آورده ؟
از هر چه زندگي است خسته شده ام
از اين زندگي نکبتبار
از اين زندگي زور
از اين زندگي که مدام در حال خود فريبي ام
از اين زندگي که همه چيزش به خاطر ديگران است
و هيچ براي خود ندارم
نمي داني اين روزها چقدر متواضعانه
با رشته رشته هاي از هم گسيخته ي دلم
به درگاه خدا دخيل مي بندم
که هر گاه براي لحظه اي هر چند کوتاه چشم بر سختيه اين دنيا مي بندم
ديگر هرگز ديده بر اين دنيا نگشايم
و تو را با تمام علاقه ام در اين ويرانه و تاريکي تنها بگذارم و بروم
مي بيني چقدر وحشيانه قلمم را به دست آتش داده ام ؟
آتشي که دلم مي خواهد زبانه هايش دامن همه را در خود بگيرد
و من ديگر آني نيستم که دلم به حال کسي بلرزد ....

¤ نويسنده:فرزان

چقدر سخت است سخن دل گفتن با کسي که دلت بي پروا برايش باز است
و هيچ پرده اي ميان اسرار درونت برايش وجود ندارد
دلم عجيب گرفته است
انگار لحظه هاي آخر عمر خويش را سپري مي کنم
نفس کشيدن دشوار شده
وچيزي همچون تکه سنگي راه گلويم را بسته است
بعضي ها نامش را بغض مي گذارند
اما اگر بغض بود يک جائي خسته مي شد و مي شکست و مرا آرام مي کرد
اما انگار قصد رهائي ندارد
شيشه نحيف احساس من ديگر تاب تحمل ضربات سنگيني را
که غم دوري تو بر او مي زند را ندارد
نمي دانم شکست غرور مردانه ام را چگونه از نگاه پرسشگر اطرافيانم پنهان کنم
وقتي که تمام وجودم آن را فرياد مي زند

¤ نويسنده:فرزان

¤ نويسنده:فرزان