به وبلاگ خليج عشق خوش امديد

¤ نويسنده:فرزان

محبوب من همه تعجب ميکنند که چه شده  من چندي  است بموقع س کار حاضر ميشوممي دانند که بوقت ميروم تا تو را در راه ببينم.

انروز که اتفاقا صبح زود  از ان کوچه گذشتم و تو را ديدم براي ان بود که راه نزديکتر را بسته بودند.روز بعد همينکه تو را ديدم فهميدم که امروز بهواي دل باز راهم را دراز کرده ام وگرنه راه نزديکتر باز شده بود.

روزاول مثه اينکه صورت اشنايي را ببينم که اسم و رسمش فراموش شده باشد از ديدنت يکه خوردم و بنظرم امد که تو هم همين حال را پيدا کردي.يک لحظه نگاهمان بهم افتاد و هر دو به هم خيره شديم چند قدم که گذاشتيم  برگشتم و ايستادم که تو را خوب ببينم .

سرت را کمي  گرداندي و همينکه از گوشه چشم مرا ديدي که به تو نگاه ميکنم   بتندي برگشتي و به عجله رفتي

ديگه هر چي نگاه کردم بر نگشتي .

روز سوم از دور ديدم که اهسته ميايي خيال کردم خدانکرده کسالت داري

ناراحت شدم

اما تا مرا ديدي تند کردي و بدون اينکه به من نگاه کني گذشتي

روز چهارم داخل کوچه شدم و تو را نديدم  دلم فروريخت

قدمم را اهسته کردمکه بلکه تو بيايي  به خاطرم رسيد که شايد تو هم ديروز اهسته مي امديکه بلکه من برسم

يک باغ گل از اين خيال در خاطرم شکفت.

امدي و تندي به من کردي و رفتي! هر چه فکر کردم تقصير در خودم نديدم  جز انکه وقتي نگاهت ميکردم دلم به تو گفت((وه که چه خوب کردي امدي   اگر بداني چه پريشان بودم))

ايا تو حرف دل مرا از چشم شنيدي؟پس چرا اوقاتت تلخ شد؟مگر نمي خواهي با دل من  سروکار داشته باشي؟

روز پنجم نگاهت کردم و رفتم.وقتي از هم دور شديم برگشتم که به جبران ان نديدن سير نگاهت کنم تو هم برگشتي و مرا نگاه کردي  و خجلت زده سرت را پايين انداختي و اهسته رفتي 

اره

با هم اشتي کرديم.

روز ششم با چشم گفتم که دوستت دارم.چنان غليظ کردي و ابروها را پيچ و تاب دادي که صد يار پشيمان شدم .

روز هفتم نگاهت نکردم و حتي برنگشتم  به بينم تو نگاهم ميکني يا نه .

روز هشتم چشمم بيک خرمن گل افتاد . ديدم پيرهن تو ست 

ذوق کردم و به گل هايه پير هنت  لبخند زدم.باز تو بي خودي رنجيدي و انهمه تير نگاه خشم الود  بمن انداختي

زير لب نمي دانم چه ها گفتي و رفتي

فردا و يکي دو روز از ترس  نگاهت نکردم  ترسيدم ارزوهايه دل مرا از چشم بشنوي که چه تندريهايي ميکند

اما يه روز طاقت نياوردم و برگشتم  و ديدم که تو هم سرت گرداندي  و مرا نگاه کردي

نگاهت پر ملامت بود

ميگفت اي سست پيمان   عشق و وفايه تو همين بود؟ به اين زودي از من سير شدي و ديگر نگاهم نميکني.

اري   ان روز ملامتم کردي خجل شدم  و رفتم پس چرا فردا که نگاهت کردم با چشم عذر  تقصير خواستم باز اخم کردي و شانه بالا انداختي؟

پس وقتي نگاهت نميکنم ان تيرهايه نگاه  را چرا به من پرتاب ميکني!؟

اگر مرا نمي خواهي  چرا راهت را عوض نميکني!؟

اره   فهميدم

دلت مي خواهد من نگاهت کنم .التماس و زاري کنم و تو اخم و ناز کني  و زير لب دشنام هايه شيرينتر از قندم بدهي

حرفي ندارم بعد از اين همينکار  را ميکنم .  اما تا کي  ؟

¤ نويسنده:فرزان