به وبلاگ خليج عشق خوش امديد

دخترک کوري نامزدي داشت ،

آنها همديگر را خيلي دوست داشتند.

روزي دخترک آرزو کرد که ايکاش چشم  داشتم و مي توانستم او را ببينم .

يکروز کسي به دخترک چشم هديه کرد ،

 او ديگر ميتوانست ببيند .

رفت پيش نامزدش و ديد که اوکور است ،

دل سرد شد و خواست که اورا ترک کند ،

پسرک قبول کرد

به او گفت :فقط ازتو خواهشي دارم .

دخترک گفت :بگو

 پسرک گفت :

گلم مواظب چشمهاي من باش

يکروز پسري به دنبال دختري راه افتاد ،

 دختر از او پرسيد: چرا به دنبال مني

پسر گفت : من عاشق تو هستم .

دختر گفت : چرا عاشق من ؟

 من يک خواهر بسيار قشنگي دارم که داره از پشت سر مياد،

 برو با اون دوست شو .

پسر هم برگشت تا خواهر اورا ببيند

وقتي خواهرش رسيد ديد که چقدر زشت است .

برگشت و به دختر گفت چرا به من دروغ گفتي ؟

دختر گفت : چون تو به من دروغ گفتي ،

اگر عاشقم بودي پس چرا به دنبال ديگري رفتي ؟

دختر ديگر محل آن پسر نگذاشت و به راه خود ادامه داد. 

اين نفس هوسي است که با عشق اشتباه گرفته شده است

¤ نويسنده:فرزان

اسم من (........) و جنسيتم (.........)

يکروز توي اطاقم تنها نشسته بودم و به بي کسي خودم فکر ميکردم

 و هاي ،هاي گريه ميکردم .

که يک لحظه ديدم يکي پيشم نشسته ،

وقتي بهش نگاه کردم مهرش تو دلم نشست ،

آخه خيلي زيبا و جذاب بود ،آرام و با بغضي که داشتم بهش،

 گفتم: شما ؟

با لبخندي زيبا گفت :سلام گلم من عاشق توام .

گفتم :عا عا عاشق ؟ چ چ چرا ؟

با همون لطافت گفت :

آخه تو گلمي ،تو عزيزمي ،تو نفس مني ،

عزيز دلم من آنقدر تو را دوست دارم که هر لحظه

براي ديدن تو و بوسيدن روي ماهت ،لحظه شماري مي کنم ،

آنقدر دوستت دارم که حاضرم

هرچه دارم در اختيار تو بگذارم،آخه تو عزيز دلمي گلم .

نمي دونم چرا ؟ ولي حرفاشو باور کردم و چنان مهرش بر دلم نشست

 که دوست داشتم خود را در آغوشش بيندازم .

آخرسر هم اين کار را کردم و خودرا در آغوشش انداختم .

ساعتها گذشت ،نمي دانم چند ساعت شد .

ولي وقتي به خودم آمدم ديدم همانطور مهربانانه و با لبخند در کنارم نشسته بود .

منو صدا کرد . گفتم: بله عزيزم .

گفت: خوبي گلم؟

گفتم : آره .من را با اسمم صدازد و بهم گفت :

مثل اينکه مي خواي چيزي به هم بگي .

سرم را پايين انداختم و گفتم :

 منوببخش که تا به حال متوجه تو نشدم ،فقط يک سوال از تو دارم .

گفت :بگو گلم .

گفتم تو اسم منو ميدوني ولي من اسم تورا نمي دانم ، اسمت چيست ؟

با لبخند گفت :گلم اسم من ؟

گفتم :بله

با مهرباني گفت :

¤ نويسنده:فرزان

روزي مجنون به در خانه ليلي رفت و در زد،

 ليلي گفت: که کيستي؟

 مجنون گفت :من 

 ليلي گفت: غريبه اي

((من )) را نمي شناسم

 مجنون رفت و بعد از يک سال آواره گي دوباره ،

در خانه ليلي را زد 

 ليلي گفت: که کيستي ؟

 مجنون گفت :تو 

 ليلي جواب داد حالا تورا شناختم  تو مجنون مني بيا تو

آري گلم عاشق جز تو چيزي نمي بيند

¤ نويسنده:فرزان

بنام خداي من ، خداي غريبه ي تنها

تا انتهاي جاده ها خواستم بروم اما نشد ...

از اين جاده ها هم نمي توان به انتها رسيد ،

تا انتهاي جاده ها نمي توان رفت ...

زيرا هر کدام تکرار ديگريست ...

تکرار رفتن ها ، تکرار با تو بودن ها و بي تو بودن ها ...

تکرار شکستن قلب ها ، تکرار يادها ...

تکرار پيمان ها و تکرار گسسته شدن آن ها ...

تکرار فاصله هاي بي انتها ...

تکرار تکرار شدن ها ...

و تکرار ها ...

... لعنت به اين فاصله ها که ما را از هم جدا کردند ...

باز براي تو نوشتم و با ياد تو ، کاش بودي ...

کاش مي ديدي که فراموش نمي شوي و بلکه چگونه تکرار مي شود

از تو گفتن ها ...

دوستت دارم تا ابد ، تا هميشه ...

بگذار دوست داشتن هايم هم تکرار شوند ...

يادته ؟ خودت اينو بهم گفتي :

فاصله ها هيچ وقت حريف خاطره ها نمي شوند ...

اما امروز  ...

بيادتم ...

¤ نويسنده:فرزان

هميشه روز اغاز عشق نخستين را به ياد مي اور م.ان روز را به ياد مي اورم که براي اولين بار کشاکش عشق را در دل احساس کردم و با خود گفتم اگر عشق اين هست چه درد جان کاهي است!))

ديده ير زمين افکندم و مدتي دراز به دنبال ان کس که براي نخستين بار شايد بي ان که خود بخواهد دلم را اماج تير عشق کرده بود نگريستم راستي اي عشق چه رهبر بدي بودي ! اخر چرا يک اينچنين احساس دل پذير بايد اين همه هوس و اين همه رنج بدنبال خود داشته باشد؟

وقتي عشق در دلم راه يافت در يافتم که اين شادماني نه با صفا و خلوص بلکه با غم و اشک همراه است اي دل اشفته وقتي که بدين حقيقت پي بردي دچار چه هراس و اضطرابي شدي ! يادت هست که چه طور مرا در غوغاي روز و خاموش شب گاه نگران و گاه خوشبخت واداشتي که اه هاي سوزان از دل براورم  و بيتابانه  بر بستر خود بغلتم ؟

يادت هست که هر وقت افسرده و خسته ديدگان را از پي خفتن بر هم مي نهادم چگونه تب و هذيان مرا ناگهان از خواب بيدار مي کرد ؟ اوهدر ميان تاريکي چهره زيباي دلدار چه روشن در نظرم جلوه ميکرد ديده بر هم مي نهادم تا بهتر او را تماشا کنم .سر اپايم  را لرزشي دلپذير فرا ميگرفت و همچنان که باد هنگام گذشتن از جنگل هاي کهن درختان را به زمزمه اي مبهم و طولاني   و ا ميدارد انديشه هاي اشفته  و پريشان روح مرا فرا ميگرفت اما در ان هنگام که من خود خاموش بودم دل ديوانه ا م مي ناليد و رنج ميبرد.

¤ نويسنده:فرزان